Słowo Boże

DROGA MIŁOŚCI

 

Bez czego człowiek nie może żyć? Bez wody? Pokarmu? Powietrza? A miłość? Każdy z nas chce kochać i być kochanym. Miłość do Boga i miłość do bliźniego są jak dwie nogi, które prowadzą nas do wiecznego szczęścia – NIEBA.

W dyskusji Jezusa z faryzeuszami, którą spotykamy na kartach Ewangelii z XXX niedzielii zwykłej (Mt 22,34-40) Jezus słusznie zaskakuje swoją odpowiedzią. Oni pytają o najważniejsze Prawo.

MIŁOŚĆ – taka jest odpowiedź!

I jak to można usłyszeć w oratorium P. Robika TU ES PETRUS: „Jeśli w szukaniu Bożej mądrości ufać św. Augustynowi: << Miłość to wybór drogi Miłości i wierność i wierność temu wyborowi>>”.

Co ja wybrałem i co wybieram?

Jaką drogę? Przestrzegania Prawa czy drogę MIŁOŚCI?

Niech prowadzi mnie Panie, Twoja Miłość. Ucz mnie kochać, choć czasem boli albo jest niewygodnie!

Liturgia Słowa tutaj

XXIX Niedziela Zwykła

Liturgia Słowa tutaj

Komentarz:

ODDAJCIE BOGU, CO NALEŻY DO BOGA

Uczciwość to cecha pożądana we wszystkich środowiskach, kulturach i krajach świata, w każdym miejscu i czasie. Człowiek uczciwy, określany także mianem prawego, będzie przestrzegał ogólnie przyjętych zasad ze względu na ich wartość a nie dla ludzkiego oka; w konkretnych sytuacjach będzie szukał i wybierał prawdę, nie okłamie nikogo, zawsze uszanuje cudzą własność.

Takiego człowieka, uczciwego i prawego stawiają nam przed oczy dzisiejsze czytania. «Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga» (Mt 22, 21) usłyszymy słowa Jezusa podsumowujące liturgię słowa. Jezus zaprasza do uczciwości, do prawości, jednak nie tylko wtedy, gdy chodzi o płacenie podatków.

 

U proroka Izajasza słyszymy wyznanie pochodzące od samego Boga a skierowane do perskiego króla Cyrusa: «Z powodu sługi mego Jakuba, Izraela, mojego wybrańca, nazwałem ciebie twoim imieniem, pełnym zaszczytu, chociaż Mnie nie znałeś. Ja jestem Pan, i nie ma innego. Poza Mną nie ma Boga» (Iz 45, 4 – 5). Bóg zazdrośnie strzeże tego, co Mu się należy. Nie ma innego Boga oprócz Niego, dlatego żaden człowiek, nawet poganin, nie może oddawać czci komuś innemu. Tylko Bóg, który dokonuje cudów, Bóg, który jest Panem i Stwórca wszechświata może odbierać cześć i chwałę od ludzi. Bo «wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą» (Ps 96, 5).

 

Z tego tez powodu wezwani jesteśmy, by głosić wśród narodów chwałę Pana! By Jego cuda rozgłaszać pośród wszystkich ludów, bo wszystko, co dokonuje się na ziemi, co zachwyca, zdumiewa i budzi wdzięczność dokonuje się «przez moc i przez Ducha Świętego» (1 Tes 1, 5).

Dlatego wyznawanie naszej wiary, podejmowanie wszelkiego trudu miłości i życie wytrwałą nadzieją jest z jednej strony przyjęciem Bożego daru, z drugiej zaś odpowiedzią wynikającą poniekąd z uczciwości – by nie zatrzymywać dla siebie czegoś, co nie należy do nas, jest ODDAWANIEM BOGU TEGO, CO NALEŻY DO BOGA!

 

 
 

Strona Sióstr Pijarek. Wszelkie prawa zastrzeżone. 2013