Słowo Boże

II niedziela Adwnetu

 

Liturgia Słowa tutaj

W tym roku wyjątkowo w centrum liturgii II niedzieli adwentu staje Maryja.  Wielbimy Ją w tajemnicy jej niepokalanego poczęcia.

Czytania liturgiczne ukazują nam dramat Adama, który przez grzech zrywa z Bogiem relację miłości i chowa się przed nim. Bóg jednak nie rezygnuje z człowieka i szuka go: „Gdzie jesteś?”. 

Adwent to czas nadziei. Bóg daje swoje Słowo i nigdy go nie cofnie. Daje je, abyśmy nie ustali w drodze, nie poddali się grzechowi, słabości.  Jak mówi św. Paweł w II czytaniu: „ To, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję”.

Jaką nadzieję niesie Słowo tej niedzieli? Bóg mówi:  „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę”.  Słowo Boże jest „ żywe i skuteczne” więc „ gdy nadeszła pełnia czasu” „Bóg posłał Anioła Gabriela do dziewicy poślubionej Józefowi….” I tak historia zbawienia każdego z nas weszła w swoją decydującą fazę.

Niewiasta niepokalana stojąca w centrum liturgii przypomina nam jak wielkich dzieł dokonuje Bóg w tych, których powołuje. Powołany może w swojej wolności, którą otrzymał od kochającego Ojca te dary zaprzepaścić i jak Adam i Ewa lub otworzyć się na miłość Boga i współpracować z łaską jak Maryja „ służebnica  Pańska”.

 

i coś do posłuchania:

 

I niedziela Adwentu

Litugia Słowa tutaj

 

Żyć dziś TU i TERAZ  pełnią łaski obecności.

Chrystus zaprasza nas dziś do zatrzymania przy pytaniu:

Dziś w miejscu w którym żyje, pośród moich różnych relacji, obowiązków, w moim zabieganiu i zatrzymaniu jakie jest moje oczekiwanie i czuwanie wobec przyjścia Syna Człowieczego?

 Czuwać to dostrzegać i trwać.

Dostrzegać obecność Tego, który z miłości do nas przychodzi oraz dostrzegać dobro i piękno Jego działania we wszystkim co mi daje. To dostrzeganie nie jest  łatwe. Częściej niż myślimy możemy doświadczyć, że „tak jak za dni Noego” i my nie spostrzegamy się, kiedy zapominamy o Jego obecności , kiedy przestajemy dostrzegać, że to co doświadczamy jest Jego łaską i dobrem.

  Trwać „przy” i trwać „w”. To odnajdywać w codzienności, zwyczajności i banalności –niebanalność radosnego oczekiwania  oraz spotkania Boga i człowieka.

Prośmy, abyśmy w tych najbliższych dniach czuwali stawając się bardziej obecnymi przy Słowie.

Prośmy, abyśmy wyczuwali miłującą obecność Boga przy nas i wybierali wierność w spokojnym realizowaniu tego czego On pragnie wobec nas DZIŚ,TU i TERAZ. Abyśmy byli gotowi.

 

Strona Sióstr Pijarek. Wszelkie prawa zastrzeżone. 2013