III niedziela Adwentu

Liturgia Słowa tutaj

III Niedziela Adwentu

 

„Radujcie się zawsze w Panu raz jeszcze powiadam radujcie się! Pan jest blisko”

(Flp 4, 4-5, Antyfona na wejście)

 

 

Radość z przyjścia Pana, to radość serca, które rozpoznaje, które umie zobaczyć fakty obecności Boga bok siebie i w swoim życiu

W dzisiejszej Ewangelii spotykamy się z Janem Chrzcicielem, który będąc w więzieniu USŁYSZAŁ o czynach, Chrystusa, który POSYŁA swych uczniów do Jezusa i który PYTA. Spotykamy się z Jezusem, który odpowiada, by uczniowie powiedzieli Janowi o tym co SŁYSZĄ i na co PATRZĄ. A na co patrzą? –patrzą na MIŁOŚĆ, która przywraca życie.

Jezus trzy razy pyta osoby z tłumu, które przy Nim były, pyta i nas „Coście wyszli zobaczyć?” To pytanie jest ważne, ponieważ dopiero bardzo uważne przypatrywanie się sposobowi, w jaki Bóg nas kocha sprawia, że stajemy się zdolni do tego, by z wdzięcznością, radością i świadomością tę miłość przyjąć, by dzielić się nią z osobami, które spotykamy, by odważnie świadczyć o cudach miłości Boga dokonujących się w naszym życiu

 

Chciejmy dziś szczególnie pośród smutków dostrzec ukryte radości i prośmy dobrego Boga, aby uczył nas słuchania innych tak jak On ich słucha, patrzenia na osoby obok nas tak jak On na nie patrzy. Wtedy i nasze serce zadrży z radości rozpoznając TEGO KTÓRY JEST, KTÓRY BYŁ I KTÓRY PRZYCHODZI, aby nas wybawić.

 

 

II niedziela Adwnetu

 

Liturgia Słowa tutaj

W tym roku wyjątkowo w centrum liturgii II niedzieli adwentu staje Maryja.  Wielbimy Ją w tajemnicy jej niepokalanego poczęcia.

Czytania liturgiczne ukazują nam dramat Adama, który przez grzech zrywa z Bogiem relację miłości i chowa się przed nim. Bóg jednak nie rezygnuje z człowieka i szuka go: „Gdzie jesteś?”. 

Adwent to czas nadziei. Bóg daje swoje Słowo i nigdy go nie cofnie. Daje je, abyśmy nie ustali w drodze, nie poddali się grzechowi, słabości.  Jak mówi św. Paweł w II czytaniu: „ To, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję”.

Jaką nadzieję niesie Słowo tej niedzieli? Bóg mówi:  „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę”.  Słowo Boże jest „ żywe i skuteczne” więc „ gdy nadeszła pełnia czasu” „Bóg posłał Anioła Gabriela do dziewicy poślubionej Józefowi….” I tak historia zbawienia każdego z nas weszła w swoją decydującą fazę.

Niewiasta niepokalana stojąca w centrum liturgii przypomina nam jak wielkich dzieł dokonuje Bóg w tych, których powołuje. Powołany może w swojej wolności, którą otrzymał od kochającego Ojca te dary zaprzepaścić i jak Adam i Ewa lub otworzyć się na miłość Boga i współpracować z łaską jak Maryja „ służebnica  Pańska”.

 

i coś do posłuchania:

 

Strona Sióstr Pijarek. Wszelkie prawa zastrzeżone. 2013